Hier weer een berichtje van mij.....
Zoveel weer gebeurd, zoveel gedaan, zoveel te vertellen!
Ik had ff tijd nodig om weer tot mijzelf te komen, om weer alles een plekje te geven.
Waar zal ik beginnen, denk dat ik maar begin bij de dagen na de 1e iui, verteld beter.
Na de 1e iui, zijn we eigenlijk gelijk weer verder gegaan met onze 2e iui, dit viel best wel zwaar (achteraf) dit tegen niemand verteld, alleen 2 vriendinnen wisten hiervan.
Een rust bracht dit met me mee en het was best moeilijk om dit geheim te houden, want je moet toch spuiten zetten en in de tussentijd hadden we ook nog een verjaardag, hoe doe je dit, zonder dat iemand dit merkt.....? Stiekem op de wc je medicijnen toedienen dan maar.
Iedere keer weer moet ik mijzelf weer over die drempel heen zetten om mij te injectere, Pfffff wat een gedoe zeg.....!
Ik heb al die dagen wel in me agenda bij gehouden wat er zich afspeelde, zal in een vogelvlucht vertellen hoe het ging
* 6 februari 8:50 uur: Afspraak in het ziekenhuis voor een controle echo, of alles goed is na de 1e iui en of we mogen beginnen met injecteren voor de 2e iui. Gelukkig was dit allemaal goed en deze avond begonnen met die spuiten zetten
* 20 februari Verjaardag van me tante, ook hier moet ik me medicijnen injecteren, jammer genoeg op de wc, dit omdat ik niet wil dat iedereen weet waar ik mee bezig ben.
* 22 februari Controle afspraak de folikels zijn nu 11 mm, dit is best goed en alles verloopt prima
* 24 februari Controle afspraak, alles verloopt prima
* 26 februari, Weer op controle, het is zo goed, dat ik vanavond de pregnyl mag zetten, de laatste injectie, hopelijk komt het allemaal goed 
ben best zenuwachtig
* 28 februari 9:00 uur: Bij het lab zijn
10:00 uur: Gynecologie
Alles was voor zover goed gegaan, heb beetje kramp gehad van de vloeistoffen, maar dit was gelukkig snel voorbij
Nu begint het de oneindige wachtweken, 2 weken wachten en hopen dat het gelukt is, 2 weken hel, 2 weken ieder krampje en krimpje in je lijf voelen, 2 weken angst bij ieder krampje dat het fout is gegaan grrrrr.... dit zijn 2 weken dat je gek wordt!
In deze laatste weken zijn er ook veel dingen gebeurd in onze vriendenkring, dit heeft mijn stress momenten er niet minder om gemaakt en is niet fijn om met zo'n belangrijke behandeling van je leven bezig te zijn en deze stress wordt je niet bespaard! Maar ik was een volhouder en heb het naar eigen eer gehouden, ik weet dat ik geen spijt heb van mijn keuzes, houd me hoofd hoog en ben trots op mijzelf hierin!!! Gelukkig kom je in deze tijden er ook achter wie je echte vrienden zijn en kan met TROTS zeggen dat dit mijn ECHTE VRIENDEN zijn! Wat veel levens lessen in zo weinig tijd!!
* 6 februari Vandaag lekker thuis met me mannetje, wat voel ik me rijk! Het worden weer spannende dagen, mijn gevoel zegt dat het goed zit maar tja je weet maar nooit!
* 7 februari Vandaag een heerlijk zonnig dagje! Even bij de buren gezeten, daarna HELEMAAL NIKS! Vanavond komen Robby en Petra Gezellie
* 11 februari, vandaag is de dag dat mijn menstruatie zou moeten beginnen, jippieee helemaal niks, zou het dan toch? stiekem ben ik al aan het juichen, maar wel heel voorzichtig! Voel me goed geen krampen, de buurvrouw en me mannetje verteld dat er nog niks is! Afspraak met de buuf gemaakt om morgen ochten tegen 11 uur een test te halen, dit doe ik samen met de buuf omdat Rob moet werken.
* 12 februari 9:00 uur vroeg wakker, nog steeds niks en voel me heel erg goed, jippieeeeee dadelijk test halen wat ben ik nog blij en gelukkig!!!
9:30 net naar het toilet geweest nog steeds niks helemaal heerlijk, ik ben zo gelukkig. 10:05 Naar toilet als donderslag bij heldere hemel, begin ik spontaan te vloeien, ik sta te shaken, ik schreeuw, ik gil, van alles ging er door me heen, maar vooral WAAROM!!! Met bibberende handen heb ik Rob gebeld en hem verteld dat het niet goed zit, alweer moet ik hem teleur stellen alweer kan mijn lichaam hem niet het aller mooiste ter wereld schenken. Ik ben met me tranen onder de douche gaan staan en heb geschreeuwd, heb gehuild, ik heb zelfs heel hard in me buik geslagen ik was zo boos, zo kwaad op iedereen maar vooral op mijn lichaam en ook op de medici!!! Binnen nog geen 20 min was mijn aller liefste Rob thuis en heeft me in zijn armen genomen en we hebben samen gehuild!
Het is gewoon niet eerlijk, er zijn zoveel gezinnen die hun kinderen pijn doen, die ze mishandelen, verwaarlozen die gewoon niet op een menselijke manier voor hun kind kunnen of willen zorgen en die zetten zoveel kinderen op de wereld en als het dan weg wordt genomen door jeugdzorg en/of kinderbescherming ach dan maken we toch een nieuwe grrrrrr...... En wij, wij die alle liefde willen geven aan het kindje, alles wat we hebben het kindje willen mee geven, wij hebben verdriet dat het niet lukt! Het is zo oneerlijk verdeeld!!!
Paar dagen gewacht met het ziekenhuis bellen aangegeven dat ik niet gelijk weer een iui er achter aan doe, dit keer was het wel heel zwaar om gelijk door te gaan, ik heb rust nodig en alles ff weer relativeren, me hoofd leeg hebben voordat ik weer ga beginnen!
Het is nu 9 mei en me hoofd is nog steeds niet leeg! Gelukkig hoef ik dit nu niet alleen te doen, ik heb hulp gevraagt bij het maatschappelijkwerk, ik kan en wil het niet meer alleen dragen. Rob, die kan mij daar alleen maar bij aanhoren meer kan hij niet voor mij doen. Ik heb zoveel verdriet, woede en pijn in me zitten, dat dit soms ook uit naar complete uitbarsten. Laatst was het zo erg, dat Rob mijzelfs ff tot bedaren moest brengen. Voel me daarvoor ook best schuldig, ik hou zoveel van mijn lieve Rob dat ik niet zonder hem kan, hij is alles voor mij, dit wordt elke dag weer sterker! Soms snap ik het ff niet en vraag ik, waarom is hij er nog? Als hij bij een ander was geweest dan had hij misschien wel al een kindje gehad en niet een vrouw die zo tegen hem doet, maar dit zet ik dan snel weer uit me hoofd, want hij zal wel van me houden anders houd hij het niet 9 jaar al met me uit!
Ik wil ook nog even een de mensen die mij/ ons zoveel steunen bedanken!
Papa en Mama 
you. Dank je voor alles wat jullie voor ons doen
Lieve Ma 
Ook jij staat altijd voor ons klaar, je bent de liefste schoonmama die iemand zich maar kan wensen!
Lieve Diana (schone zus) ook jij luisterd zo naar me als ik ergens mee zit, dit vind ik zo fijn en waardeer ik heel erg, nog ff en dan wordt ik weer tante en ben er super trots op!
Lieve Robby en Petra Ook jullie zijn er voor ons en ben trots op me broertje en schonezusje!
De Buurtjes, vaak zeggen we dat wij ook maar eens mee moeten doen met Bonje met de Buren, maar dan om te laten zien hoe het wel moet! In de 4 jaar dat we hier wonen is er best wel wat gegroeid en durf ik best wel te zeggen dat jullie veel meer zijn dan buren, hechte vriendschap durf ik het ook wel te noemen!!! Me ouders hebben jullie inmiddels al geadopteerd dus familie zijn jullie nu ook! Bedankt voor jullie steun en luisterend oor!! 
Vriendinnen Kathleen en Ingke gewoon omdat jullie toppertjes zijn en me niet zomaar laten vallen, we lekker kunnen dollen, feesten en leuke dingen doen!
De 07-08-09 meiden, kan altijd wel mijn verhaal bij jullie kwijt en dan krijg ik weer een oppepper zodat ik er weer helemaal tegen aan kan! 
En als aller laatste maar zeker niet de minste!!!!
Onze aller liefste vrienden Patrick en Jolanda,
Eigenlijk kennen wij elkaar al best wel lang, met Jolanda zelfs in de box gelegen er was wel altijd een soort van vriendschap, zo nu en dan kwamen we elkaar tegen op feestjes en partijen of zelfs op een vakantie. Maar afgelopen jaar, zijn we toch wel ergens achter gekomen, dat wij zoveel gemeen hebben met elkaar en zoveel op elkaar lijken. Hieruit is onze band en vriendschap zo sterk geworden, dat we zowat niet meer zonder elkaar kunnen! Jullie vriendschap betekend zoveel voor ons, we houden zoveel van jullie, dat we door het vuur zouden gaan voor jullie! Bedankt voor jullie vriendschap, oor, schouder en liefde!!
Als ik iemand vergeten ben, mijn excuses daarvoor, dan wil ik je bij deze bedanken dat je er voor ons bent!
Vandaar uit mochten we naar de verloskundige afdeling lopen (omdat het zondag was, was de gynecologie gesloten) Rob en ik waren al aan het giebelen, want we vonden het wel wat raar (in een envelop) we zeiden al tegen elkaar, heel onze sexuele voorlichting klopt al niet meer, het begon dus allemaal in een envelopje, hihihi. We zagen het al helemaal voor ons, zit het kindje dadelijk op de lagere school wordt het verhaal van de bloempjes en de bijtjes uitgelegd steekt het de vinger op; "nee juf dat klopt niet het begint in een envelopje...."
